شوق وصال

برای مادر مفقود الاثری که شوق وصف ناشدنی برای بازگشت فرزندش دارد، هر دق البابی خبر از آمدن فرزند می‌دهد. هر طلوع آفتاب را با اشتیاق رجعت او می‌گذراند و تا غروب هر لحظه منتظر است؛ از شدت شوق و در نهایت امیدواری، وصال فرزندش را نزدیکِ نزدیک می‌داند و هر لحظه را لحظه وصال می‌پندارد. مجاهدان منتظر و انقلابی حضرت بقیه الله الاعظم (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) نیز این‌گونه‌اند؛ به تعبیر معصوم 1 که فرمودند:

«إذا أصبحت وأمسیت یوما لا تری فیه إماما من آل محمد فأحبب من کنت تحب ، وأبغض من کنت تبغض ، ووال من کنت توالی وانتظر الفرج صباحا ومساء.»[1]



[1] . نعمانی، محمد بن ابراهیم، الغیبة، ص158.


بخشی از کتاب : مهدویت ، سکولار یا انقلابی؟


منبع این نوشته : منبع
وصال ,لحظه